gemis

Ik kan best veel over mijn kant laten gaan, echt. En ik ben ook best flexibel. Maar wat vanochtend goed tot me doordrong, heeft me vandaag flink van slag gemaakt.
Eerst een hele maand zonder Tien. Daar kreeg ik een soort bootcamp-op-maat van de Baas voor terug. En lol ook natuurlijk, want wat kende hij me nou echt? Dus voor het eerst met hem wandelen en hem ook uit proberen natuurlijk. Ok, prima tijd gehad.
Heel blij dat Tien er weer was. Weer die drukte rond die hoge blauwe auto. De vorige keer dat ik drukte rond die auto zag, verdween Tien een hele tijd. Nu dus weer, maar tis de Baas die gaat!
DAS NIE LEUK!!
Heel erg niet leuk. Zwaar Hoevuh jonguh!!

Kijk, ik werd even afgeleid. Mocht achter en onder het huis vrij grazen in plaats van op de openbare piste. Ze komen altijd even kijken en Tien gaf me een mandarijn. Ik heb haar toen gevolgd met mijn ogen. Zodoende wist ik de route, naar de moestuin. De Baas was er die ochtend niet en zij moest me uit de moestuin zien te krijgen. Daar kun je op 4 manieren in en op. Ook steile trapjes zijn voor mij geen enkel probleem. Het gras, de planten, zelfs jonge appelboompjes (een oud gered geënt ras) en vooral dat bamboo. Allemaal lekker en nog door geen hoef betreden. (<---Hij weet niet dat de varkens hem voor zijn geweest.) Dus Tien had er een klus aan om met schrikdraad (zonder schrik, maar dat ga ik niet testen) en ander materiaal al die toegangen te versperren.
Gelukkig laat ze me wel op het onderste terras grazen. Ze heeft haar entjes al vaarwel gezegd. Kan ik tenminste iets van het bamboe snoepen.

Ik gisteren al wat roepen (balken) zo nu en dan. Maar geen Baas en door die regen ook geen wandelingen met Tien. Vanochtend nog geen blauwe auto het terrein op en weer alleen Tien met een wortel. Ok, en een dikke knuffel natuurlijk. (Daarna gaat ze mest scheppen van alle gehoefden, de stal schoonmaken en ons bed opschudden.) Dus dan loopt ze daar met schepje en emmertje en die hond weer irritant voor de hoeven. De varkens zijn wel chill enzo, maar af en toe zou ik ze wat. En omdat ik het echt allemaal niet meer snapte, niet wist naar wie of hoe of wat ik moest luisteren.... Tja
Rennen, in vol galop jagen op die hond, want die was nerveus van m'n gebok geworden. Tien laat me even uitrazen geloof ik. De scherpe steile bocht door onder de es en roeeetttssssj daar ging ik toch finaal op het hoofd man! Genant!
Dus krabbel snel weer overeind. De varkens inmiddels naderbij gekomen, die beesten zijn erg kippig. Dus daar er dan maar 1 van uit pikken om tikkertje mee te spelen. Tot aan het hek bij de goot, en al balkend, dus ze hebben me met die flaporen goed kunnen horen.
Zucht.
Ben een beetje verdrietig en van slag.
Waar is de Baas?? Komt hij snel terug zoals Tien steeds blijft zeggen?
'K vind er niks an zonder hem.

Familie compleet

Jaaaa, we zijn weer compleet. Een verlaat verslagje van de hereniging.
Dolle boel, ik word weer wakker geknuffeld, we gaan uit wandelen met iedereen die mee wil, 'k word vertroeteld ondanks de vele natte klets.
Ik heb sochtends en savonds een waakkat. Die vangt die ene rat die durft in mijn buurt te komen als ik dommelend sta te knabbelen. Hij zegt in training te zijn voor vogels, jaagt ook speels op de kippen om ze hun plaats te wijzen. Ik noem hem kwiebus. Schopte hem mank in de eerste week dat ik hier was, gewoon hij dacht dat het gelijk wel goed zat, naieveling! Die tweepotigen noemen hem DQ. Tis m'n beste makker, laat me niet schrikken, vangt dus klein snel kruipspul en zit statig in tuxedo op de resten van een bemost stenen muurtje. Er loopt hier een eeuwenoud pad, helaas verloren en vergeten. Ik en de varkens maken het weer een beetje vrij. Soms krijgt kwiebus bezoek van zijn meisje, zwart als kooltjes voor het mijn stofbad wordt. Sooty ruikt naar theebiscuit.
Tien en de baas kregen een boek kado 'Op stap met een ezel'. Ik begrijp dat ik mijn borst nat kan maken, het crowdfund-project internationaal geprolongeerd dient te worden en zij me al zien werken als lastdier. Ach weet je, ik zou niets liever doen, met hen meesjouwen in ons bos, echt als een familie. Ik ben nog veel te jong, duurt nog een jaar of 2, 3 voor ik dragen mag.
Iedere dag is weer een andere dag. Ze lijken zich niks van onze modderzooi aan te trekken. Op kaplaarzen zie ik ze om de paar uur zich moedig zonder hoeven door de brij ploegen. De sluiter van de dag betekent hooi eten in de stal en een opgemaakt bescheiden bed van stro en varens. En weer knuffels natuurlijk. Dat gaat zo heel de dag door.
Mijn verzorgers beginnen me steeds beter te begrijpen. Zeker zij heeft wat meer tijd, of geduld, om rustig haar best te doen in mijn kop te kijken. Samen met al die boeken over ons, ezels, gaan we het wel redden met elkaar.
Uit krengigheid moest ik wel even proberen de baas in zijn kont te bijten, net niet goed gelukt. We zijn beste maatjes hoor, alleen beide mannetjes...

We zijn weer compleet, leuk!

portrait in 'landscape'

Van Scheffers tot Van Gogh (Vincent heette die geloof ik), van Koning Alex tot aan een zeker Hollande (president-generaal van Holland?). Ze hebben standbeelden en handgeschilderde portretten.
Nou, dan kan ik niet achter blijven, toch?
Dus hierbij; een handgetekend portret van mij; Sarko de ezel.

Geschilderd door een zeker Emy, 8 jaar, voor Tien die mij zegt te missen.

Onderwijl maak ik pret met de Baas die me steeds beter doorkrijgt. Hilarisch.

fun op de piste

Van binnen sta ik te hinniken van het grinniken, echt!
Inmiddels ben ik helemaal gewend aan de baas. Nou kreeg ik lucht van het volgende mailtje van hem aan haar;
***********
Het gras raakt op en Sarko sluipt steeds een stukje verder om frisse groene plukjes te grazen.

Geeft niet want ik ga om het uur of zo even kijken en haal hem dan weer dichterbij.

En soms ontdekt ie wat vergeten groene plukken dicht bij huis en staat ie daar alsof ie niet weet dat de wereld groter is.

Tegen midi ga ik weer even kijken en als ie dichtbij staat mag ie tot na het eten blijven staan.

Staat ie ver weg, dan moet ie naar huis.

Dom is ie niet, de eerste 2 keer kijken is ie braaf en doet zijn graasavontuur.

Maar de midi voelt ie al aankomen en het wordt steeds lastiger om hem dan te vangen, hij bleef steeds een stapje voor. Voor straf mocht ie een paar dagen niet grazen.

Vandaag weer proberen, voorbij de 2 eiken de eerste blik, op het bronpad de 2e blik.

Midi...........ehhh, ah daar is ie, zo ergens bij het beekje.

De oren gaan overeind, ik zie hem kijken, luisteren en denken.

'Wat zal ik doen?' straalt er vanaf, ondeugd sprankelt maar ook de lust tot groener gras.

Dus daar gaat ie op een holletje, en hij weet inmiddels dat als ie zijn hoofd opzij houdt het touwtje niet onder zijn hoeven komt.

Dus hij op een holletje en ik sneller lopen en maar 'stop' en 'ho' en 'nee' zeggen.

Ach, die grote oren horen wel, maar luisteren niet.

Het holletje wordt draf en Sarko is de hoek om. Mooi, kan ik even inhalen door te rennen zodat hij mij niet ziet.

Om de hoek graast ie weer vredig maar de ondeugd borrelt nog.

Hollen weer en zelfs galop gaat prima met een scheef hoofd.

Zucht.

Op het terrein van de buur-ezels belandt, staat ie daar net op het asfalt me aan te kijken, ik loop nog boven bij de telefoonleidingen. Begint ie ineens te balken, niet zomaar balken, nee hij lacht me uit!

Kutezel, LOL.

Maar dan horen de ezels daar de LOL en draven naar Sarko toe.

De 2 bruinen steken hun hoofd over het hek en 3 ezelmonden IAAAA'en de hele gorges bij elkaar.

Geweldig daar sta je dan als mens, whoeaaaa.....

De kussende ezels, zoiets lijkt het, geven mij de kans het touwtje te pakken.

Met een bokkend kind ga ik weer op weg naar huis.

********** Je begrijpt, ik heb in een ezeldeuk gelegen en heb er weer een nieuwe 'nick' bij; Ie. 

Vraag Me niet hoe dat, die ezeldeuk, eruit ziet! Je bloque!

Alles Anders en toch hetzelfde

Hallo allemaal! Moest even komen zeggen dat alles even anders is. Het bos is karig en moet het nu meer doen met wortels, oud brood en een dagelijks bergje hooi in de ruif. Maar ik pik nog steeds de gistende kastanjepap van de varkens, als ik de kans krijg.
Nu Tien er even niet is, verlaat ik me ook helemaal op de baas. Hij laat me uit grazen op de piste, elke dag tussen 10 en 4. Dan heb ik alle vrijheid en struin zo heel wat af. Ik ben niet meer zo geinteresseerd in de macho's van hiernaast en blijf lekker in de buurt.
Ik daag hem wel uit hoor, als ie me komt halen voor de avondhap. Dan ren ik de oprit voorbij met een blaffende hond die me terug wil drijven. Maar wat kan die muts doen? Ze is veel te klein, ik bries haar zo opzij.
En voor het slapen gaan wat kroelen. In de stal natuurlijk, terwijl Jambon & Lardon hun nest varenstro in orde maken. Toch slaap ik liever buiten, dan kan ik half dromend nog wat instinctmatig snuffelen en knabbelen.
Het is alles anders met de baas alleen te zijn. Maar zo fijn los en vrij hele dagen is alles beter dan ooit tevoren.

Om bij vrijheids-fanatiekelingen te wonen is een 'spekkie voor m'n bekkie'.
Gelukkiger kan je een ezel niet maken....

Oh nee, toch wel; met een Makker om mee te spelen!

aan de dunne

Nu het 's nachts zo frisjes is, eet ik rustig van de berijpte blaadjes. Klimop, braam, mispeltje tussendoor, lekker hoor. Maar daar krijg ik buikpijn van! Wat moet ik dan? Dat zelf geoogste hooi van hullie is veel te droog. D'r zitten wel wat smaakvolle kruidjes tussen, maar toch. 

Ik blijf zo laag mogelijk bij het meer om daar al soezend te knabbelen, m'n kop ontspannen richting de grond. De wortel wordt me toch wel gebracht, dus die hoef ik niet te missen.

En ik ben zo blij als ik haar af zie dalen op de helling terwijl ze me menozzels noemt, dat ik me dan altijd even moet ontlasten. 

Met veel kabaal en gespetter kletst er een ezelvlaai uit mij, een wolk van warme adem geeft de opluchting weer. Even rust in mijn buik. Tien is gelijk die helling weer opgeklauterd, zonder te wachten op mij, om terug te komen met een oude lepel en twee bakjes om er wat van op te scheppen. Zal wel niet voor de moestuin zijn, dat verzamelt ze elke dag in twee grote emmers. (Ze schept meer mest weg als dat de varkens en ik kunnen poepen.) Maar goed. Die is half in paniek naar de dierenarts gereden met mijn stukjes vlaai. Overdrijven is ook een vak.

Gelukkig kan ik 's middags opwarmen. Dan zijn de wolken in de kloof verdampt en wordt het lekker warm in de zon, kan ik stofbaden nemen en soezen, urenlang, kauwend op een essentak. Ik voel me verder helemaal okee hoor. Eet gewoon door en doe mijn ding, word overladen met knuffels en gezelligheid door het gewerk op het terrein. Heel de dag wat te doen en te kijken.

Maar ik kreeg opeens een andere stal-inrichting. Twee bergen varenstro waarvan 1 met echt stro. Hooi in de ruif en buiten. Heel ander hooi, iets natter, of verser, meer geur. En dat gaat er wel in. Ik eet er nog weinig van hoor. Ik kom misschien aan een pondje ofzo. De rest in het bos is lekkerder, meer variatie. Maar ze bedoelen het goed. Net als de liksteen met mineralen. Een kolos op een paal bevestigd zodat het niet vies kan worden of vertrapt door die twee roze tanks op hoeven. Ik vind er niet veel aan, laten we maar weer zeggen dat ze het goed bedoelen. Toch?

Ik voel me 's middags dan ook altijd weer piekfijn in orde. Poep mijn keutels weer uit zoals het hoort en rust in de buik. 'Ze houdt me in de gaten', zei ze.

En daar zit hem waarschijnlijk de kneep; de temperatuurverschillen zijn te groot. Daar kunnen dieren last van hebben. Zoiets als een plons ijswater naar binnen gieten als je oververhit in de woestijn loopt en uitgedroogd bent. De dierenarts geeft er argile voor mee, oraal middeltje om Sarko's inwendige tot rust te brengen. En de opdracht het beestje meer hooi te geven.

Ik ga erop uit. Een nieuw avontuur dat een uniek 'klein' rolletje hooi oplevert. Geen groot enthousiasme. Maar misschien komt dat nog.

m'hooi

de spaarpot

Geweldig nieuws; Hele lieve mensen hebben aan me gedacht wat de teller al op 350 € zet!

Afgelopen tijd bespeur ik sleur in het bestaan. Leuke sleur hoor, met de varkens is het nooit saai.
Er is een nieuwe actie op de dag; onze poep ruimen. Vaak vergezeld van de ochtendwortel met de begroetingsknuffel, maakt Castel de varkens gek door er bovenop te springen. Of zo hard aan komen stormen dat ze als botsauto fungeert. Die varkens zijn tanks op hoeven, die wijken geen cm en geven een snauw. Het blijft hilarisch.
Maar goed, gewapend met haar emmer en schepje, zo'n plastic geval met steel van 60 cm, struint ze dus het stalpad af en sjouwt daarna over door mij gemaakte paadjes op de hellingen naar boven om die overvolle emmer te dumpen in een half lege autoband.
Uit zulke banden komen de doorgeschoten en uitgebloeide broccoli die ik stiekem steel van de varkens. Want die gaan eerst voor de hompen brood om later de etensrestjes te verorberen. Op de markt zijn er even geen groenten te halen voor ons beesten. De beste man verkoopt een schamel aanbod direct vanuit de vrachtwagen, anders vriest zijn waar kapot. Jammer jammer jammer. Dus het is nu pakken wat ik pakken kan, uiteraard.
Soms plukken ze een mispel kaal voor ons, hele zachte zoete vruchten, daar bijt ik de varkens voor in de oren.
Trouwens, heb je wel eens de oren van varkens gezien?? En dan zeggen dat IK grote oren heb??!!
Pas bood Tien me een vinger aan om eens te proeven. En ik ging heeel zachtjes steeds wat harder bijten. Ze wist niet of ze moest schreeuwen of lachen, alle twee dan maar. Wel lekker zout-zacht, zo'n vinger.
Ik schijn heel goed te kunnen troosten...
Ik snap ook alles wat ze zegt. Daar twijfelt zij wel aan, maar ik niet. En natuurlijk komt de chef ook nog ff knuffelen, wij hebben weinig woorden nodig. Tis een echte chef hoor, valt niet mee te spotten.

De laatste week is het heel mooi zon-weer geweest. Iets waar ik in het gezelschap van de varkens intens van geniet. Lekker op het zuiden tussen de wakkere krekels uit de wind zonnen, rollen op het zand, beetje mezelf poetsen, wegsoezen en dromen over volgend jaar, de lente, een makker. Lekker rennen door het bos, het beste gras laten zien aan Makker. En spelen natuurlijk, bij het stofbad, gekkigheid uithalen, plek zat hier.

Vanaf nu zal ik je regelmatig de teller laten zien, de spaarpot.