Dragen

Iedere dag een keer of drie is er voor mij uitgebreid de tijd. Dan wel wat babbelen, knuffelen en borstelen. Of wat lekkers en even bevrijd worden van de varkens door aan de andere kanten van de hekken te mogen grazen. Altijd los, zonder touw aan het halster, want ik ga toch nergens heen als ik bij Tien in de buurt kan zijn, weg van de roze wroeters. Castel de hond is wel een suffie, maar gezellig aanwezig. Die mag onder mijn benen door of er vlak achter schieten.
DQ en Merlin laat ik af en toe op mijn rug zetten. Die voel ik niet eens zitten en ik oogst bewondering van de twee-potigen.
Laatst was ik zo relaxed en Tien wat overstuur. Ze ging wat over me heen hangen. Toen volgde een been, ook best. Toen de rest en zat ze op mijn rug. En dat was helemaal niet zo zwaar hoor, viel best mee. Maar ze ging er snel van af. Want ik moet nog uitgroeien, zei ze.
Dus het draagwerk is wel aan mij besteed. Ik ben benieuwd wanneer ze wat hebben gemaakt voor om mijn buik. Ik kan niet wachten om echt te beginnen.

De weg kwijt

Van de week weer zoiets!
Na een korte graas een kilometer van huis, gadegeslagen door Tien, drie katten en een hond, besluit ik komende nacht er eens op uit te gaan. Verder verkennen, want dit verse andere gras geeft energie mag je weten. Volgens mij had ze het al door. Ze bleef proberen me naar de stal te brengen, maar ik wilde gewoon gelijk dat appeltje uit de rugtas en grazend wegwezen.
Nadat ze weg was ben ik grazend gaan wandelen.
Eerst naar de grote appelboom, daar het ingestorte muurtje af, dan het platgetrapte smalle pad richting het hek dat er nu opeens staat. Het is daar heel dicht gegroeid, en steil.
Ik dommel in, word wakker, doe wat stapjes verder naar beneden, graas wat, eet een appeltje van een vergeten boom en zo gaat de nacht voorbij en wordt het licht.
Ik kan nu meer zien en sta op een kleine rotspunt, begroeid met lekkers, dat wel. Hoe ik hier weg moet is me een raadsel!
Duzze....
Lijdzaam afwachten tot ik haar zie, of hem.
Dat duurt
en duurt.
Maar opeens hoor ik mijn naam en roep ik terug.
Het duurt even voor ze me gevonden heeft, maar een opluchting een grote wortel te krijgen. Maar dan hé...
Terug naar huis? Oeps. Want als ik me klem gelopen heb, hoe moeten onhandige mensen op maar twee poten dat dan doen?
Je snapt het al, het was off-road, heel moeilijk om te volgen, maar wel een betere manier omhoog dan ik omlaag ben gelopen.

Bij grote greppels of beekjes houd ik halt. Want ik spring daar overheen. Lopen door water is me een gruwel aan de hoeven en een greppel of kuil waarin ik de ondergrond niet kan zien, ook daar zet ik de hoeven niet op of in. Knap hé, ik kan ook springen!

Like a boss

Na gisteren een lange dag in het graaswalhalla te hebben vertoefd met een koele open stal, uitzicht op de mensen, lekker van een afstandje bietje koekeloeren, moest ik het vandaag maar een beetje uitzoeken met mezelf. Natuurlijk wel knuffels en een neus, maar snie voldoende hé.
De dag loopt raar. Ik zie hem, de chef, nergens meer. Die is heel de dag door op het terrein en plots izzie weg! 's ook nie goed. En geen muziek, en geen hond tijdens het varkensvoeren. Ik taai af naar de stal, dat snap je.
Dan gaat het schemeren. Net als ik Tien sta te roepen komt ze aangelopen. Uiteraard in het gezelschap van katten, gelukkig geen hond. (Tis een best beest hoor, maar ze doet altijd zo druk en blij.) Die siamees en zijn zusje zijn onafscheidelijk. Hypocriet zwart wicht is dat zeg. Blijven zitten tot ik haar bijna kan besnuffelen en weg is se.
Ze vraagt me mee naar de stal. Ik ruik het al, ze heeft wat lekkers bij zich, maar het zit verstopt. In de stal kan ik de geur eindelijk lokaliseren. Het zit in de rugzak, iets van fruit. Ik wordt geborsteld, ben superrrr stoffig, ze moet ervan hoesten! Maar ik wil eerst toch dat lekkers, het is appel, een hele sappige. Mijn neus is niet van gisteren. De varkens liggen al te ronken op hun varenstro. Ik snoep soms van hun dekbed. Malle beesten. Terwijl ze wakker worden op die zoete zachte knormanier is nog wel te doen. Maar als ze me komen besnuffelen laat ik ze ff weten, met een flinke beet in de nek, dat ze terug moeten naar hun bed. Geen gesodemieter met mijn quality-time ja!!
Merlin is via boven de stal ingelopen en springt via de ruif naar beneden. Terwijl zussie Sooty alleen haar kop naar beneden steekt, geeft Tien aandacht aan mijn zwaan-kleef-aan-kat Merlin. Das mooi, een open rugtas aan de balk. Muahhhh, briesssssss gaat er wel in! Dus ik mijn bek in die tas, beetje duwen, de geur onweerstaanbaar, fris, sappig, steeds dichterbij.
De appel is GROOOOT mensen, niet normaal. Dus die krijg ik niet te pakken, wat ik ook probeer. Na een truttig klein hapje moet ik het echt opgeven.
Ja, zucht, en Tien ziet alles. Dus ook deze 'ondeugd'. Ze eet er zelf nog drie happen van. Hoe zij met dat kleine bekkie er zulke happen uit kan nemen is me een raadsel. Maar het merendeel is voor mij, daar gaat het even om!
Like A Boss!!

m'n plekje

Ik denk dat ik begin door te krijgen waar ik sta in deze beestenboel. Die M&M zijn er altijd, die neem ik serieus. De rest van die grote twee-potige moeten wel een beetje op blijven passen. Die kleintjes van nog geen hooibaal hoog hebben niets te vrezen, we zijn meer gelijke dan welke grote ooit zal denken. En ze weten dat aan onze zogenaamd kinderlijke onschuldige onwetendheid. Nee! Het is te wijten aan het opgroeien, wij kids weten beter.
Ja, mijn positie wordt wel duidelijk. Ik krijg niet altijd meer mijn balk-zin. Aan de overkant begint een uur na zonsopgang de werkherrie. Ze zijn die weg aan het repareren... Het maakt me vroeg wakker, irritant, heb zin in een wortel. Ze laten me doodleuk wachten, alle 4. Maar ik zon en badder wel verder hoor, laat de varkens doezelen in de half schaduw van een mooie eik, elk aan de andere kant van het stalpad tegen de houtwal. Uiteraard vlakbij de goot en het hek waar ik een oogje in het zeil kan houden en de meeste aandacht weet te vangen. Altijd wel een lang fijn moment met Tien, iedere dag. Borstelen, lekker ff 'duwen', sabbelen op een hand en me vertroetelen.
Weer bramen geplukt gegeten met de meute, lekker. En dan een beetje stout doen als Tien me vooruit naar huis leidt. Beetje duwen en leunen, in de zig-zag wandelgangen van de hond gaan lopen. Misbruik maken van het weer samen zijn. Ik had me natuurlijk voorbeeldig gedragen op de weg heen naar de zoete bermen van het pad. Ik liet me zelfs los op stem leiden, los van het touw, als ik maar die bewonderende ogen in mijn rug kon voelen, hun stemmen en gelach horen. Maar samen en de hond naar huis, bleek ik als een moe kind te klieren... Vindt ze irritant, lol, die is ook moe natuurlijk. Die rent en holt maar door heel de dag, dom wicht eigenlijk.
We deden ook samen een vollemaans wandeling naar het dorpje. Natuurlijk weer door André verwend met een stuk brood en een aai. Die man staat al bekend als de plaatselijke sjamaan en kan dieren en mensen genezen. Vele verhalen gaan rond, onze echte naaste buur, de eerste op loop-afstand. Deze twee-potige kijkt dwars door me heen, beetje eng en heel vertrouwd. En eerder Jeanet, een zomergast en bezitster van het meest sprookjesachtige huisje. Zo'n lieve twee-potige, een vrouwtje, die ruiken veel lekkerder als die zogenaamd stoere buur-ezels. In het maanlicht graas ik, Tien drinkt en rookt, hond ligt te soezen tussen ons in.
Kijk, dat vind ik nou allemaal eigenlijk best leuk. Geen dag is hetzelfde.
Ze zeggen wel dat ik net als de hond ben. 'geef 1 hoef en je bent 4 poten kwijt'
Ik dub er nog over of ik wat meer wil met 1 van al die katten of kippen. D'r zitten er een paar bij waar ik me toch wel 'heppy' bij voel. Sooty bijvoorbeeld. Zal het komen doordat het een poesje is? En Merlin, Sooty's broer het irritant pleurisventje, is wel even oud als ik, schept een band. Snap je?

je snapt het al 'life goes on', ik ken m'n plekje, het is hier best fijn

BuurEzels

Tjongejongejonguh, wat een aanstellers die buurezels. Zijn niks gewend. Kom ik langs voor de 2e keer, gaan ze weer zo te keer. En maar balken, trappen, door het hek naar me reiken, aandacht trekken, niet gewoon!!
Ik moet toegeven dat ze me wel een beetje bang maken met dat wilde gedoe. Dus na een neus en een wederzijdse lipfriemel houd ik het voor gezien en draai me om. Steek het pad over en ga grazen. Er staat daar veel lekkers. Tien gaat aan de kant van de weg de hond vlooien, of zoiets. (Ze haalt klitjes uit haar vacht.)
Het is alsof de ezels, 2 bruine met witte snuit en oogranden en een grove ruige grijze, nooit andere wezens zien. Dat kan deels kloppen, ze hebben alleen elkaar en met geluk 1 keer per week hun verzorgers die hun moestuin komen bekijken. Ik heb tenminste een half dierenpark en 2 mensen om me heen.
Vandaag weer 4 trouwens, die 2 nieuwe mensen aaien me, lekker hoor!

een weekje wat minder aandacht

Eerst lieten die wroetsnoeten zich nog tegenhouden door twee draadjes...

Zelfs drie mochten niet baten. Ze rampestampen er gewoon dwars doorheen, schrik erop of geen schrik. Dat krijg je met al dat eco-spek!

Hemel en aarde hebben M&M bewogen om, op z'n Frans, een hekwerk te plaatsen. Ik geef toe, het is erg steil en rotsig, volgegroeid met bramen (lekker), mispels (lekker), brandnetels (ook lekker), sleedoorn (matig lekker), acacia's (lekker) en essen (superrrrlekker).

Tot hier mogen wij beesten en zie; het gras aan de andere kant is inderdaad veel groener.

Iedere avond brengt ze me nu naar de stal, als het bijna donker is. Daar word ik geborsteld. Dat vind ik nu wat minder prettig als voorheen, want de varkens lopen ons continu voor de voeten. Ook vind ik het nog maar wat raar, zo'n stal. Het is er best frisjes en donker en zo kan ik niet horen of Tien en Marc al wakker zijn. Ze laten de kippen naar buiten en het luikje maakt een hoop herrie, dat is zo ongeveer mijn wekker. In de stal kan ik dat geluid niet goed horen. Dus wandel ik haar na de borstelbeurt gewoon weer achterna naar het hekwerk. De stal heeft nu wel een deur die dicht kan boven. Dus geen tocht meer!

Eerst was er enkel die twee witte draden. Ik heb er maar 1 nodig hoor, op 90 centimeter. Daar spring ik niet overheen. ALS ik daar behoefte aan zou hebben. Want ik vind de beschikbare ruimte wel best. Maar ja, die varkens hè....

Doordat M&M heel hard door moeten werken aan het hek, onder voor mensen niet zo makkelijke omstandigheden, ga ik er iets minder op uit. Even een uurtje ofzo. Waarvan altijd een dik kwartier lekker grazen. Planten eten die ik thuis niet heb, even een frisse neus halen. Gisteren ging er weer een kwartier af door een ongelukje met Tien's achterpoot. Daar zat een jaap in die verzorgd moest worden. 

Maar toch iets nieuws onder de late zon, want eindelijk heb ik de buren leren kennen. Twee bruine mannen en een grote grijze. Dat was een beetje eng, want ze reageerden zo onstuimig op mij. Alsof ze nooit andere ezels zien dan elkaar. Ze hebben me wel heel lief begroet hoor, wilden gelijk een potje stoeien. Achteraf was ik wel blij dat hun prikkeldraadhek zo stevig was. Ik ben nog zo klein vergeleken bij hun.

En dat alles om deze lieve roze beesten ervan te weerhouden dat ze de moestuin bemesten! Snapt u dat nou?

Mijn gedeelde stal

Deze avond kon ik voor het eerst mijn stal in. De deur is gedeeld, net als jullie mensen in de stad deuren moeten delen. Het was nog wel wat vies nadat de varkens steeds opgesloten zaten. Maar dat ruimen ze morgen wel weer op. Niet die varkens, M&M.
Het wordt hier steeds leuker, want ik mag alle planten eten die ik wil en ik kan overal komen. En nu zijn zelfs de varkens steeds bij me in de buurt.
We neuzen met elkaar. Ze zijn helemaal niet vervelend, gewoon lief. Iedereen zegt dat wij ezels geen graas-concurrentie dulden. Wat een onzin! Er is toch genoeg?