portrait in 'landscape'

Van Scheffers tot Van Gogh (Vincent heette die geloof ik), van Koning Alex tot aan een zeker Hollande (president-generaal van Holland?). Ze hebben standbeelden en handgeschilderde portretten.
Nou, dan kan ik niet achter blijven, toch?
Dus hierbij; een handgetekend portret van mij; Sarko de ezel.

Geschilderd door een zeker Emy, 8 jaar, voor Tien die mij zegt te missen.

Onderwijl maak ik pret met de Baas die me steeds beter doorkrijgt. Hilarisch.

fun op de piste

Van binnen sta ik te hinniken van het grinniken, echt!
Inmiddels ben ik helemaal gewend aan de baas. Nou kreeg ik lucht van het volgende mailtje van hem aan haar;
***********
Het gras raakt op en Sarko sluipt steeds een stukje verder om frisse groene plukjes te grazen.

Geeft niet want ik ga om het uur of zo even kijken en haal hem dan weer dichterbij.

En soms ontdekt ie wat vergeten groene plukken dicht bij huis en staat ie daar alsof ie niet weet dat de wereld groter is.

Tegen midi ga ik weer even kijken en als ie dichtbij staat mag ie tot na het eten blijven staan.

Staat ie ver weg, dan moet ie naar huis.

Dom is ie niet, de eerste 2 keer kijken is ie braaf en doet zijn graasavontuur.

Maar de midi voelt ie al aankomen en het wordt steeds lastiger om hem dan te vangen, hij bleef steeds een stapje voor. Voor straf mocht ie een paar dagen niet grazen.

Vandaag weer proberen, voorbij de 2 eiken de eerste blik, op het bronpad de 2e blik.

Midi...........ehhh, ah daar is ie, zo ergens bij het beekje.

De oren gaan overeind, ik zie hem kijken, luisteren en denken.

'Wat zal ik doen?' straalt er vanaf, ondeugd sprankelt maar ook de lust tot groener gras.

Dus daar gaat ie op een holletje, en hij weet inmiddels dat als ie zijn hoofd opzij houdt het touwtje niet onder zijn hoeven komt.

Dus hij op een holletje en ik sneller lopen en maar 'stop' en 'ho' en 'nee' zeggen.

Ach, die grote oren horen wel, maar luisteren niet.

Het holletje wordt draf en Sarko is de hoek om. Mooi, kan ik even inhalen door te rennen zodat hij mij niet ziet.

Om de hoek graast ie weer vredig maar de ondeugd borrelt nog.

Hollen weer en zelfs galop gaat prima met een scheef hoofd.

Zucht.

Op het terrein van de buur-ezels belandt, staat ie daar net op het asfalt me aan te kijken, ik loop nog boven bij de telefoonleidingen. Begint ie ineens te balken, niet zomaar balken, nee hij lacht me uit!

Kutezel, LOL.

Maar dan horen de ezels daar de LOL en draven naar Sarko toe.

De 2 bruinen steken hun hoofd over het hek en 3 ezelmonden IAAAA'en de hele gorges bij elkaar.

Geweldig daar sta je dan als mens, whoeaaaa.....

De kussende ezels, zoiets lijkt het, geven mij de kans het touwtje te pakken.

Met een bokkend kind ga ik weer op weg naar huis.

********** Je begrijpt, ik heb in een ezeldeuk gelegen en heb er weer een nieuwe 'nick' bij; Ie. 

Vraag Me niet hoe dat, die ezeldeuk, eruit ziet! Je bloque!

Alles Anders en toch hetzelfde

Hallo allemaal! Moest even komen zeggen dat alles even anders is. Het bos is karig en moet het nu meer doen met wortels, oud brood en een dagelijks bergje hooi in de ruif. Maar ik pik nog steeds de gistende kastanjepap van de varkens, als ik de kans krijg.
Nu Tien er even niet is, verlaat ik me ook helemaal op de baas. Hij laat me uit grazen op de piste, elke dag tussen 10 en 4. Dan heb ik alle vrijheid en struin zo heel wat af. Ik ben niet meer zo geinteresseerd in de macho's van hiernaast en blijf lekker in de buurt.
Ik daag hem wel uit hoor, als ie me komt halen voor de avondhap. Dan ren ik de oprit voorbij met een blaffende hond die me terug wil drijven. Maar wat kan die muts doen? Ze is veel te klein, ik bries haar zo opzij.
En voor het slapen gaan wat kroelen. In de stal natuurlijk, terwijl Jambon & Lardon hun nest varenstro in orde maken. Toch slaap ik liever buiten, dan kan ik half dromend nog wat instinctmatig snuffelen en knabbelen.
Het is alles anders met de baas alleen te zijn. Maar zo fijn los en vrij hele dagen is alles beter dan ooit tevoren.

Om bij vrijheids-fanatiekelingen te wonen is een 'spekkie voor m'n bekkie'.
Gelukkiger kan je een ezel niet maken....

Oh nee, toch wel; met een Makker om mee te spelen!

aan de dunne

Nu het 's nachts zo frisjes is, eet ik rustig van de berijpte blaadjes. Klimop, braam, mispeltje tussendoor, lekker hoor. Maar daar krijg ik buikpijn van! Wat moet ik dan? Dat zelf geoogste hooi van hullie is veel te droog. D'r zitten wel wat smaakvolle kruidjes tussen, maar toch. 

Ik blijf zo laag mogelijk bij het meer om daar al soezend te knabbelen, m'n kop ontspannen richting de grond. De wortel wordt me toch wel gebracht, dus die hoef ik niet te missen.

En ik ben zo blij als ik haar af zie dalen op de helling terwijl ze me menozzels noemt, dat ik me dan altijd even moet ontlasten. 

Met veel kabaal en gespetter kletst er een ezelvlaai uit mij, een wolk van warme adem geeft de opluchting weer. Even rust in mijn buik. Tien is gelijk die helling weer opgeklauterd, zonder te wachten op mij, om terug te komen met een oude lepel en twee bakjes om er wat van op te scheppen. Zal wel niet voor de moestuin zijn, dat verzamelt ze elke dag in twee grote emmers. (Ze schept meer mest weg als dat de varkens en ik kunnen poepen.) Maar goed. Die is half in paniek naar de dierenarts gereden met mijn stukjes vlaai. Overdrijven is ook een vak.

Gelukkig kan ik 's middags opwarmen. Dan zijn de wolken in de kloof verdampt en wordt het lekker warm in de zon, kan ik stofbaden nemen en soezen, urenlang, kauwend op een essentak. Ik voel me verder helemaal okee hoor. Eet gewoon door en doe mijn ding, word overladen met knuffels en gezelligheid door het gewerk op het terrein. Heel de dag wat te doen en te kijken.

Maar ik kreeg opeens een andere stal-inrichting. Twee bergen varenstro waarvan 1 met echt stro. Hooi in de ruif en buiten. Heel ander hooi, iets natter, of verser, meer geur. En dat gaat er wel in. Ik eet er nog weinig van hoor. Ik kom misschien aan een pondje ofzo. De rest in het bos is lekkerder, meer variatie. Maar ze bedoelen het goed. Net als de liksteen met mineralen. Een kolos op een paal bevestigd zodat het niet vies kan worden of vertrapt door die twee roze tanks op hoeven. Ik vind er niet veel aan, laten we maar weer zeggen dat ze het goed bedoelen. Toch?

Ik voel me 's middags dan ook altijd weer piekfijn in orde. Poep mijn keutels weer uit zoals het hoort en rust in de buik. 'Ze houdt me in de gaten', zei ze.

En daar zit hem waarschijnlijk de kneep; de temperatuurverschillen zijn te groot. Daar kunnen dieren last van hebben. Zoiets als een plons ijswater naar binnen gieten als je oververhit in de woestijn loopt en uitgedroogd bent. De dierenarts geeft er argile voor mee, oraal middeltje om Sarko's inwendige tot rust te brengen. En de opdracht het beestje meer hooi te geven.

Ik ga erop uit. Een nieuw avontuur dat een uniek 'klein' rolletje hooi oplevert. Geen groot enthousiasme. Maar misschien komt dat nog.

m'hooi

de spaarpot

Geweldig nieuws; Hele lieve mensen hebben aan me gedacht wat de teller al op 350 € zet!

Afgelopen tijd bespeur ik sleur in het bestaan. Leuke sleur hoor, met de varkens is het nooit saai.
Er is een nieuwe actie op de dag; onze poep ruimen. Vaak vergezeld van de ochtendwortel met de begroetingsknuffel, maakt Castel de varkens gek door er bovenop te springen. Of zo hard aan komen stormen dat ze als botsauto fungeert. Die varkens zijn tanks op hoeven, die wijken geen cm en geven een snauw. Het blijft hilarisch.
Maar goed, gewapend met haar emmer en schepje, zo'n plastic geval met steel van 60 cm, struint ze dus het stalpad af en sjouwt daarna over door mij gemaakte paadjes op de hellingen naar boven om die overvolle emmer te dumpen in een half lege autoband.
Uit zulke banden komen de doorgeschoten en uitgebloeide broccoli die ik stiekem steel van de varkens. Want die gaan eerst voor de hompen brood om later de etensrestjes te verorberen. Op de markt zijn er even geen groenten te halen voor ons beesten. De beste man verkoopt een schamel aanbod direct vanuit de vrachtwagen, anders vriest zijn waar kapot. Jammer jammer jammer. Dus het is nu pakken wat ik pakken kan, uiteraard.
Soms plukken ze een mispel kaal voor ons, hele zachte zoete vruchten, daar bijt ik de varkens voor in de oren.
Trouwens, heb je wel eens de oren van varkens gezien?? En dan zeggen dat IK grote oren heb??!!
Pas bood Tien me een vinger aan om eens te proeven. En ik ging heeel zachtjes steeds wat harder bijten. Ze wist niet of ze moest schreeuwen of lachen, alle twee dan maar. Wel lekker zout-zacht, zo'n vinger.
Ik schijn heel goed te kunnen troosten...
Ik snap ook alles wat ze zegt. Daar twijfelt zij wel aan, maar ik niet. En natuurlijk komt de chef ook nog ff knuffelen, wij hebben weinig woorden nodig. Tis een echte chef hoor, valt niet mee te spotten.

De laatste week is het heel mooi zon-weer geweest. Iets waar ik in het gezelschap van de varkens intens van geniet. Lekker op het zuiden tussen de wakkere krekels uit de wind zonnen, rollen op het zand, beetje mezelf poetsen, wegsoezen en dromen over volgend jaar, de lente, een makker. Lekker rennen door het bos, het beste gras laten zien aan Makker. En spelen natuurlijk, bij het stofbad, gekkigheid uithalen, plek zat hier.

Vanaf nu zal ik je regelmatig de teller laten zien, de spaarpot.

Sneeuw

regenkrullen

Na regen komt..... sneeuw!
Vandaar dat ik ook een heel dikke vacht heb, geen kam of borstel komt daar doorheen. Dat is mooi, want anders krijg ik het koud. Ik hoef niet zo'n lullige deken over me heen, zoals verwende pony's. Ook geen speciaal gewaad zoals luxepaarden. Ik ben een 'die hard' die gewoon buiten blijft, in z'n niksie. Met als opsmuk die wintervacht, like a boss.
Ik schud me wat uit en dan vind ik het al lang best. Dat er zodoende een laagje sneeuw op mijn rug blijft liggen. Ach weet je, het isoleert ook! En ik heb me tonnetje rond kunnen eten afgelopen maanden hier, de winter doet me niks. Nog niet tenminste.
Het bos is heel mooi als het sneeuwt. Dan is het superstil en zie ik tenminste alle vogels die ik me normaal alleen gedag hoor fluiten. Ik ben wel wat favoriete graasplekjes kwijt, maar even de varkens porren en voila; daar zijn ze weer, al die kruidige wortels, zachte eikels en vergeten kastanjes..
Alles beter dan twee weken regen achter elkaar, daar wordt toch ieder wezen treurig van?
Iedere dag is het hier een beetje van hetzelfde. Ik weet zodoende precies waar ik aan toe ben.
Na een wandeling wil ik niet over de goot, langs het open hek terug mijn terrein op. Stug blijf ik staan en tart ik Tien's geduld.
De laatste tijd daagt ze mij uit in plaats van andersom. De wandelingen langer en moeilijker. Pas dwars door het bos terug, niks gebaande paden, steil omlaag door een dikke laag blad. Dan kan ik niet zien waar ik de hoeven neer moet zetten. Ik houd haar wel bij, dus rennen we zo'n beetje die berg af. Tis meer denderen, ook leuk! En benee, dan briesen hè, met de oren draaien en Tien duwtjes geven, beetje leunen om haar de berm in te krijgen.
Gelukkig is ze heel sterk, want soms ben ik onzeker en moet ze mij juist een zet in de goede richting geven. Ook lastig is als ik de hond kwijt ben tijdens wandelingen. Want zij kan niet verdwalen en Tien wel. (Ze is niet zo sterk qua oriëntatie, maar goed, zullen die kleine oortjes en dat mini-neusje wel zijn.) Dan stop ik ook abrupt met lopen. Tien roept hond, ik hoor geritsel en poten roffelen, takken breken, steentjes rollen en dan kan ik ook weer verder, want zij huppelt voor me uit met net zulke schattige oren als die van mij. (Gedeukte springerige flappies)
Er is pas vlak voor zonsondergang weer een kip gegrepen. Ik hoorde het wel, 't was vlakbij de brievenbus, niet ver van waar ik stond te knabbelen op braamblad. Maar de rover heeft haar gekakel snel in de kiem gesmoord. Er restte nog wat  zwarte veren, het enige zwarte kipje dat hier de vliegen rond mijn hielen ving. Dezelfde kip die altijd rond de stal liep voor de beste hapjes en de dikste vliegen. Tien en Marc hadden het niet door, die miste de kip en zochten even. Maar puur natuur, helaas voor kippetje.
Ik mis mijn stofbaden. De zon geeft steeds minder warmte. Gelukkig loop ik mezelf bijna iedere dag warm op de hellingen om een luxe ontbijt te nuttigen, want hier is nog heel veel groen te vinden.

Ik houd het hier nog best een tijdje vol zo. Ondanks het ritme van de dagen gebeurt er altijd wel weer iets waar ik slapend in de stal nog over kan dromen. Ik kijk uit naar een makker, dat is me belooft en belofte maakt schuld. Ze fluisterde me dat ik al 1 tiende heb gespaard van wat er nodig is. Is dat niet geweldig!!!

zonneknuffel

Het was ein-de-lijk mooi droog vandaag. De zon scheen, kon mijn vacht weer even drogen, geen natte neus meer heel de dag, of modder op de enkels. Want bah mensen, dat was niet leuk. Dan sjok ik maar achter de varkens aan de stal in. Saaaai, mensen hoor ik dan van verre, mijn gebalk reikt tot flink buiten de stal. Wel vaker bezoek dan hoor. De tweepoten worstelen zich ook door de modder of laten zich natregenen.
Wandelen wil ik niet. Dat halster drukt het koude water door mijn vacht. Brrr en ik krijg geen griepprik of zo.
Maar ik lag vanmiddag zo'n beetje te soezen. Half in en uit slaap, varken al soezend op 7 uur en zacht ronkende wroetmachine op 1 uur. Alles chill. Toen kwam zij. Zonder hond of katten, vanuit het niets door het herfstblad geslopen. Eerst leidde ze varken op 7 uur af met een aai, toen varken op 1 uur.
Ze kwam recht tegenover me zitten, heel dichtbij vouwde ze haar onderpoten op. Dat is wel erg intiem...
Maar met mijn kop in haar armen, mijn neus rustend op een enkel onder de andere, muahhhh, was wel erg fijn.
Ik ronk dan zachtjes, binnensbeks. Poezen hebben ook zo'n geluid, en de hond ook. Van de varkens hoor ik niet veel anders, ik erken het geluid als tevreden en content zijn met het nu. Ja, ik kan al best filosofisch doen.
Ik heb heel lang gesnoezeld met haar vanmiddag. Het was zo ontzettend fijn, zo in het warme novemberzonnetje.